| تبليغات | X |
 |
 |
|
| سکوت طلوعی است بر ابدیت تنهایی |
|
- برای خودم متاسفم که در گیر زندگی هستم -
بارها این خاطرات کهنه را نصفه نیمه توی دفتر های مشقم جا داده ام بارها این مشق های کهنه را خوانده ام بارها این جمعه ها و شنبه ها آمدند و بارها من جا مانده ام
من سرایت می کنم در دفترم شاد شاد بیخود از تکرار این تکرار ها برگه های دفتر مشقم کنون پر شده از فشار جمعه از شنبه ها بارها این دوستان کهنه ام یادگار برگه های دفترم تکه های خاطرات رفته ام گوشه های کودکی های مرا با بادهای مهربانی برده اند
از تکه های ابرهای آسمان بر گونه ام خشکیده اند باران های دوستی خاطرات
جای این اشک های بی قرار برگه های دفترم جا مانده اند من اسیر دفتر خود گشته ام در کشاقوس زمان سن پیری سن خاطره سفید موی سیه روی
من چرا در خاطراتم زنده ام دفترم آتش زنید.
|
|
+ نوشته شده در
سه شنبه هفتم مهر 1388ساعت 15:53 توسط فدا |
|
|
نرم نرمک می رسد اینک بهار، خوش بحال روزگار، خوش بحال چشمه ها و دشت ها، خوش بحال دانه ها و سبزه ها، خوش بحال غنچه های نیمه باز  برگه های سال 1387 خورشیدی هم ورق خورد و هم اکنون در آستانه فرارسیدن بهار سال جدید هستیم با آرزوی اینکه سال جدید طلیعه ی موفقیت های بزرگ برای همگی باشد در لحظه حلول سال نو با زمزمه کردن دعای عرفانی , یا مقلب القلوب و الابصار , دعا گوی ما هم باشید .
یا مُقّلِبَ القُلوب و الاَبصار یا مُدّبر اللَیل و النَهار یا مُحّول الحَول و الاَحوال حَوِّل حالَنا اِلی اَحسَن الحال
  |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه بیست و هفتم اسفند 1387ساعت 16:5 توسط فدا |
|
|
سال ها از لب دیوار فرو می ریزند سایه هایی که پس دیوارند و فروزنده چشمان غریبت زیر پرچین نگاه آشیانه می گیرند شبانگاهان در آن خاموشی محض سحر آرام بی بانگ خروسان روشنی می گیرد و بهشت در چشمانت تجسم می یابد و سفر آغاز می گردد سرگردان دوار خاموش تنها سایه را سیر چه چیز؟ سایه ها تا لب بام در سفرند
پشت دیوار نگاهت نگران منتظرم یاد آفتاب افتادم یاد بی جانی ماه
تا یکی هست به خورشید نباید دل بست تا یکی بود ز خورشید نباید دل برد تا یکی بود تا یکی نبود همیشه بود آنکه نبود
سایه های پس دیوار
و چه آرام قدم بر می داشت سحرگاهان و چه تنهاست.
|
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه هفدهم مهر 1387ساعت 12:28 توسط فدا |
|
|
با تو بودن را چه تلخ تجربه می کنم و تنها بودن را چه زود فراموش و سکوت که از خانه دلم پر کشید و رفت و اکنون آرزویی است بر دل که کاش تنها باشم سکوت سکوت سکوت چشمهایت را در سکوت نگاهت را در سکوت در تنهایی خویش جستجوی کنم و آنگاه پی برم به یگانگی چشمهایت به صداقت چشمهایت چقدر ساده لوحانه تنهایی خویش را می پویم تلاشی مذبوحانه . برای لحظه ای تنهایی و تفکر و عاشق شدنی ابدی چقدر مذبوحانه تفکر عاشق شدن را می کاوم و چه آمرانه فریاد می زنی؛ خشمت سکوتی است. اما سکوت من چه ؟ کی ساکت شوم ، در تو؟ |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه دوازدهم شهریور 1387ساعت 8:41 توسط فدا |
|
|
ما در آغاز جهان غوطه وریم و شب دیدار را صادقانه می جوییم شب دریغانه به ما می نگرد شعله وریم سوخته در باور انکار نگاه ما شریفانه به شب می نگریم ساده گوییم: چرا بی خبریم؟ مرده ایم و به خونخواهی این جان غریب سوگوارانه به گوری تاریک دل به این سردی سنگین سپریم در فراموشی خود خامش و تار سر به سجاده هر بی خبری سوره ها را یک یک در سفر گمرهی بی پایان غوطه وریم بی خبر از سفر لیلاییم در سکوتی که جهان را که زمین را مسکون کرد لانه ی آخرتی می سازیم و به شکرانه این بیغوله کوچه ی محنت خود پیماییم لای لای می نالیم ما غریبانه ز بن بست نگاه بی خبر از سفر لیلاییم : ما چرا می دانیم؟ از کجا می دانیم؟ تا کجا می دانیم؟ تا کجا می مانیم؟
|
|
+ نوشته شده در
سه شنبه بیست و پنجم تیر 1387ساعت 8:38 توسط فدا |
|
|
کاروان کوچه های بی قرار را ماند چشم های عابر تنهایت و قدم های سنگین نگاهت له کردن عشقم را سخت ساده می انگارد
در سکوت نیمه شب این شهر کوچه هنوز نورانی است و با قدم دیگرت قمری عاشق پر کشید و شب تنها ماند و من تنهاتر و خاطره دو چشمت : سرد در آن شب های کوچه : تاریک و اکنون دو چشمم : سرد و تاریک
|
|
+ نوشته شده در
جمعه دوازدهم بهمن 1386ساعت 19:49 توسط فدا |
|
|
سلامت کردم اما عشق نیست و بدرودی که در لحظات آغازین گفتیم گذشتیم و گذشتی و گذشت از چه از خود ازتو و امروز در آغاز این درد این درود بی انتها در واپسین عمر صدای ملکوتی این نور از درون پوسیده ی تهی به بیرونی به وسعت ابر صداقت ماندن را خواهش کرد. و کفر انسان به خود به نیت بد شدن شر شدن فروغ آشنایی را تار کرد و ستاره برای ماندن درنگ نکرد و رفت و رفت و گریه ی نور به ابهت اشک به جنایتی ابدی پیوند خورد تا عشق قطره های نابش را در وجودم سخت فشار دهد و این هق هق دشوار در تنهایی در و دیوار غرور تنهاییم را به نهایتی یکرنگ تبدیل کند آه این کفر کفر انسان به خود به خود مرموز موهوم و مردنی کفر انسان به انسانی نه از جنس خود. گل های قرمزی که گاه پروازمان به رویا بود نون به سنگ قبرمان تکیه میزنند لحظه ای بعد به فراموشی باد سپرده می شوند. کوچه های تنگی که بن بستی آنان را با خنده هم نمی توان گشود.
یاد آن شب سنندج به خیر باد
|
|
+ نوشته شده در
جمعه چهاردهم دی 1386ساعت 20:0 توسط فدا |
|
|
باز هم یلدا شد
یه یلدای تنهایی دیگه تنها و دیوار های اتاق
|
|
+ نوشته شده در
جمعه سی ام آذر 1386ساعت 23:13 توسط فدا |
|
|
وه چه خوب آمدی صفا کردی چه عجب شد که یاد ما کردی ای بــــسا آرزوت می کــــردم خـــوب شـــد آمدی صفا کردی آفــتاب از کـــدام سمت دمید کـــه تـــو امـــروز یــاد ما کردی از چه دستی سحر بلند شدی کــــه تــفــقــد بـه بـیـنـوا کردی شب مگر خواب تازه ای دیدی کـــه سحـــر یـــــاد آشنا کردی بی وفایی مگر چه عیبی داشت که پــشـــیمان شدی وفــا کردی هـــیچ دانی که انــدرین مدت از فــــراقـــت چه ها به ما کردی با تو هیچ آشتی نخواهم کرد از همان ره که آمدی برگرد ایرج میرزا
|
|
+ نوشته شده در
جمعه شانزدهم آذر 1386ساعت 23:39 توسط فدا |
|
|
|
|
+ نوشته شده در
جمعه دوم آذر 1386ساعت 19:53 توسط فدا |
|
| ما هیچ ما000 |
وقتی فدا نی نی بود !!!!!
|
|
بالای صفحه ایمیل نویسنده گذشته ها |
| تعداد بازدید کنندگان |
|
RSS
|
